Hardloopkleding: de basis

Nu ik op weg ben naar de 10KM heb ik eens goed na zitten te denken over hardloopkleding. Ik had de laatste tijd last van natte kleidng omdat katoen het zweet opneemt. Dat resulteert er weer in dat je het koud krijgt en dat is niet goed voor je spieren. Nu is er speciale hardloopkleding op de markt, dat is niet van katoen maar van polyester. Ik heb afgelopen weekend toch de stap genomen om 'echte' hardloopkleding te dragen. Dit volgende kledingstukken zijn, in mijn optiek, echt de basis kledingstukken.
 
1. Lange tight
Een van de eerste kledingstukken die ik paste is de lange tight. Ik ben zelf voor simpel zwart gegaan maar je kunt later eventueel je garderobe nog uitbreiden. Het is heel handig als er een zakje achteropzit want daar kun je bijvoorbeeld je huissleutel in doen. Ook reflecterende delen op je benen zijn handig.
hem in de winter te gaan dragen. En ook op de koude lente en herfst dagen zal deze tight het niet verkeerd doen.
 

2. Capri
De tweede hardloopbroek is er eentje net over je knieën. Je hebt ze ook tot net boven je knieën maar ik vind de caprilengte toch het fijnst. Je kunt deze capri eigenlijk de hele lente dragen en op de warme najaarsdagen zal het ook een prima broek zijn. 

3. Short
En dit is de echte zomertopper. Ik neig best snel naar shorts maar dat ga ik met deze 'echte' hardloopkleding toch maar minder snel doen. Omdat je zweet zo goed wordt afgevoerd is het minder warm als een katoenen broekje. Desalniettemin zie ik mij hier al in lopen van de zomer.

4. hardloopshirt met korte mouwen
Ook al een speciaal hardloopshirt? Dat was de gedachte die in me opkwam tijdens het shoppen. Maar ik wilde het wel meteen goed doen! Maar na één keer dragen ben ik al om. Het plakt als het ware veel minder aan je huid. Ik zelf heb een roze gekocht van asics, die matcht bij mijn schoenen (ja, je moet ook een beetje modieus zijn ;) 

 5. Hardloop singlet
Heerlijk voor bij je hardloopshort: een hemdje van hetzelfde materiaal. Dit is wel echt voor de zomermaanden want hiervoor geld hetzelfde als bij het hardloopshirt: door de betere afvoer is het wel wat kouder.

6. hardloop jack
Een hardloop jack is heerlijk om in te lopen. Ik heb er nu twee en behalve dat ik ze erg comfortabel vind zijn ze ook nog erg fashionable. Het voegt net iets toe aan je hardloopoutfit. Wil je toch je singlet aan maar is het nog een beetje koud? Dan draag je je hardloop jack er gewoon overheen.

Wedstrijdverslag: safari run 5KM 'leeuwinnenloop'

Het eerste wedstrijdverslag van dit jaar en ik heb er super zin in om dit verslag te schrijven. Ik vind het een geweldige aftrap van 2014! Het is ook fijn om het meteen na de run te schrijven, ik ben om 11.45 begonnen, dan zit alles nog vers in en geheugen. En hoe! Lees verder als je benieuwd ben hoe ik me tussen de dierentuindieren bewoog.

Before the run
Een van de belangrijkste dingen voor een run is goede nachtrust. Ik ging keurig om 22.30 naar bed maar ik was een heel leuk boek aan het lezen. Zoals dat altijd gaat zeg ik tegen mezelf: 'Merel, je mag tot 23.00 lezen' en als het 23.00 is mag ik weer een uurtje langer, enzovoort totdat ik het boek uit. Al met al heb ik zo'n 6/7 uur geslapen. Ik ging er met goede moed tegenaan. Op het laatste moment had mijn tante zich toch nog aangemeld dus we gingen eerst met de auto naar haar toe, om haar en mijn nichtje Kim op te halen. Supporters genoeg dus. 

Toen we daar eenmaal aankwamen konden we super snel parkeren, echt een plus punt! Mijn ouders en tante hebben nog een bakje koffie gedaan terwijl ik en mijn nichtje naar de run van de kleine kindjes keken. Echt heel erg schattig. Al die rode koppies en lachjes als ze de finish over gaan. Na de pandaloop (zo heet de kidsrun, zo lief!) gingen we even een stukje inlopen. We hadden afgesproken dat ik mijn eigen tempo zou lopen omdat ik toch iets sneller ben als mijn tante. Maar hé, zij is in de 40, ik hoop dat ik op die leeftijd ook nog zo'n prestatie kan neerzetten. We geven elkaar een high five en de man met de microfoon geeft aan dat we bijna beginnen. 

0 - 1 KM 
De start was een beetje vaag. Geen man met een doedelzak die een schot lostte, iedereen ging opeens lopen. Beetje raar. Maar we gaan er voor! Het enige wat me wel opviel is dat eigenlijk het hele parcours onverhard is en ook best heuvelachtig. Daar train in nooit op, want de ergste heuvel in mijn dorp is het opstapje naar de cafetaria. Na deze hele gedachtegang zijn we al zo'n 0,5 KM verder. Ik besluit toch maar iets naar voren te gaan en dat gaat best lekker.

1 - 2 KM 
Och wat heerlijk. Ik vlieg iedereen voorbij en het gaat heel goed. Het is inderdaad wat zwaarder, al die plassen en modder maar het is wel een hele uitdaging. Ondertussen kan ik mijn tante al een tijdje niet meer zien. Ik vind het wel jammer want nu heb ik niemand om mee te kletsen, aangezien de meeste lopers oortjes in hebben en ik nou niet echt een persoon afstap (of in dit geval afren) en een gesprek aanknoop. Misschien zie ik haar straks nog wel, wie weet.

2 - 3 KM 
Vanaf hier wordt het echt zwaar. De modder en klei begint nu zijn tol te eisen. Ik hups over plassen heen en ontwijk net op tijd takken. Mijn tante is in de verste verte niet te zien dus zal ik de hele run waarschijnlijk in mijn eentje lopen. 'Maar dat is ook weer iets nieuws' dwong ik mezelf te denken. Ondertussen heb ik best wel dorst. Ik had gedacht dat er waterposten onderweg zouden zijn, maar die waren in de verste verte niet te zien. Ik was jaloers op mensen met oortjes want ik wilde nu ook wel graag die jengelde stemmen in mijn oren hebben die me aanmoedigden om door te gaan. Maar ik moest het met mijn eigen mentale kracht doen. 'Run Birdy run!' 

3 - 4 KM 
Ik moet het onder ogen zien. Ik. Ben. Veel. Te. Snel. Begonnen. Ondertussen hijg ik als een 65+'er die te veel trappen op is gelopen. Diezelfde ochtend had ik nog verteld dat ik zo blij was dat ik bijna geen last meer heb van mijn astma. Maar dat had ik beter niet kunnen zeggen. Ken je het als je een knik in je stofzuigerslang heb zitten? En dat de stofzuiger dan zo'n rochelend geluid maakt? Nou, met dat geluid kon je mijn ademhaling op dat moment ook vergelijken. Ondertussen vraag ik me af hoe lang ik nog moet en met welke tijd ik zal eindigen. Had ik toch maar mijn run opgenomen met mijn mobiel. Damn!

4 - 5 KM 
Deze laatste kilometer had ik echt het gevoel alsof ik een marathon had gelopen! En hoe moet het dan als ik een echte marathon ga lopen? Maar daar moest ik niet aan denken van mijzelf. Ondertussen had ik nog een aardige vrouw die wél de tijd had opgenomen en me vertelde dat het nog maar 400 m was. Dat fleurde me wat op. Maar die 400 m was langer dan ik dacht. Toen ik eindelijk die ellenlange weg af was en door de bocht naar de finsih liep keek ik op het tijdsbord. Ik knipperde even met mijn ogen, maar ik zag het goed. Negenentwintig minuten en vijfenveertig seconden! Met het laatste beetje energie dat ik nog had sjeesde ik de bocht door en redde ik het om voor de 30.00 binnen te komen. Diep in mijn hart had ik dat doel wel, maar ja, dan verplicht je jezelf gewoon heel erg. Met een 29:57 kwam ik glimlachend binnen. En toen werd het zwart.

After the run
'Water, geef haar water!' hoorde ik iemand roepen. Waarschijnlijk mijn moeder. 'Suiker' hoorde ik mijn tante zeggen. Ondertussen was er ook al iemand van de EHBO post gekomen. Jeetje wat heb ik weer een geluk. Ik strompelde de tent binnen. Mijn suikerwaarde was nog lager dan mijn wiskundecijfer. Heel laag dus. Ik was ook heel erg oververhit en duizelig. Na liters engery drank, voor mijn gevoel dan, en een lekkere banaan kon ik er weer tegenaan! Dit is echt een leer voor de volgende keer.

Terugblik
Al met al vond ik het een prachtige run. Wel zwaar omdat het zo'n drassig parcours was met redelijke smalle wegen. Ik zou het parcours afraden omdat ik het niet zo lekker vond lopen. Dat vonden er wel meer. Maar de service eromheen was super! Alleen jammer dat er geen waterposten waren maar dat is een leer voor de volgende keer. Ook de mensen van de EHBO wil ik even in het zonnetje zetten: erg bedankt voor uw hulp! Jammer dat ik even flauwviel, maar hé, 29:57 is mijn nieuwe PR! 

 

Wedstrijdvoornemens 2014

Goede voornemens. Heel Nederland heeft ze. Afvalllen, meer bewegen, gezonder eten, meer inzetten voor de maatschappij of een goede vriendin zijn. Natuurlijk heb ik ook wat goede voornemens. Een aantal van die voornemens is natuurlijk hardloopgerelateerd. Ik wil dit jaar meer hardlopen, meer wedstrijden lopen en ook heel erg gaan genieten van het hardlopen. En over die wedstrijden ga ik het in dit artikel hebben. Dit jaar staat het al vast dat ik 3 wedstrijden ga lopen. Ik wil graag mijn goede wedstrijdvoornemens van 2014 met jullie delen!
 
Safari Run 16 januari 2014 - Leeuwinnenloop 5KM
Wat me opvalt aan mijn wedstrijdvoornemens is dat het allemaal nieuwe afstanden zijn. Dit jaar wordt geen jaar om mijn PR's te verbeteren, maar gewoon om langer te lopen. Zo ook deze 5KM. Ik heb al eens eerder een wedstrijd gelopen, de bridge to bridge 3 Engelse mijl, maar dat is niet precies 5KM. Ik heb er erg zin in. Ook iets nieuws is dat dit mijn eerste wedstrijd is die ik alleen loop. Mijn vaste hardloopmaatje heeft het erg druk met school dus deze wedstrijd slaat ze even over. Een andere vriendin bood aan om mee te lopen, maar zij is in behandeling bij een podoloog en heeft een verhoogde kans op blessures. Dat leek me niet zo'n strak plan. Dus voor zover het er nu uit ziet loop ik de wedstrijd alleen, alhoewel mijn familie me langs de zijlijn support, dus helemaal alleen ben ik niet. Maar het kan ook zo zijn dat mijn tante last-minute meeloopt. We shell see, in ieder geval komt er volgende week een wedstrijdverslag online.
 
Marikenloop 18 mei 2014 - 10KM
Als je het hebt over een ladiesrun dan is dit er een. Ik heb reuze zin in. Van de safari run ben ik bijna zeker dat ik hem  uitloop. Ik loop redelijk makkelijk 5KM, of ik moet onderweg gebeten worden door een gifslang en daarna ondergelopen worden door een nijlpaard, maar dat verwacht ik niet. Daarentegen ben ik van de marikenloop niet heel zeker. Ik loop op dit moment nog geen 10KM en ik moet nog even een geschikt schema zoeken, maar als dat lukt en we er ons aan houden heb ik er het volste vertrouwen in. Het wordt in ieder geval heel gezellig. Mijn vaste loopmaatje Anoek en een andere vriendin Annemijn lopen ook mee, dus aan gezelligheid geen tekort. Nu maar zorgen dat we genoeg zuurstof overhouden tijdens de wedstrijd want we lachen heel wat af ;)
 
Bridge to bridge 14 september 2014 - 6/10 mijl
Ja ja, de bridge to bridge is nog lang niet van ons af! Anoek en ik gaan de 14e weer lopen. Ik vond het een erg aangename loop en het was tevens mijn eerste loop. We weten nog niet zeker of we de mijl (9.7KM) of 10 mijl (16,1KM) lopen. Er zit best een groot verstil tussen maar we lopen in mei als het goed is al 10KM en dan hebben we 4 maanden om naar de 10 mijl te trainen. Dat vind ik best kunnen maar we hebben er ook nog een zomervakantie tussen zitten. Dat maakt het wel iets lastiger maar we gaat sowieso de bridge to bridge lopen maar welke afstand houden we nog even in het midden. To be continued..

Terug van weggeweest: rondje van 7,1 km

Het is een tijdje geleden dat ik op mijn blog geschreven heb, maar ik leef nog hoor! Ik moet toegeven, na die ervaring met de loopband en nog op een schamele vijf kilometer na heb ik niet meer hardlgelopen. Zo. Dat is er uit. Maar ik heb er de afgelopen tijd heus wel aan gedacht. Het hele hardloopidee ging wel aan me knagen, zeker nadat ik gestopt was met paardrijden. En ik heb een hele tijd aan mijn conditie gewerkt, en dat zou ik nu dan zomaar weggooien. Toen vroeg mijn tante op een dag: '.. en Merel, heb je zin om mee te lopen?'

Ja natuurlijk wilde ik dat. Zij was banger dat ik een blessure zou krijgen dan ikzelf. Maar dat is gelukkig niet gebeurd. Laten we beginnen bij het begin. Rond een uur of tien was ik wakker (ik sliep bij hen) en mijn tante had een hardloopontbijtje voor me gemaakt. Een lekker bakje kwark, met banaan en musli. Na alle andere voorbereidingen gingen we beginnen. Ik heb nog nooit met iemand anders gelopen dan mijn vriendin Anoek dus het was wel wennen. Ik ben zelf altijd van het 9 km/ph, maar zij liep daar ver onder. Maar dat deerde niet. Het was wel een keer goed dan ik iets werd geremd. Nadat we stevig hadden ingelopen gingen we bij het bruggetje wat rekken en strekken. Het was wel wat frisjes buiten (ik heb dan ook nog nooit s'ochtends gelopen, maar ik zou het zeker vaker doen) maar dat wende. Wij gingen van start.

Tijdens het lopen gaf ze me hele goede tips. Mijn vriendin heeft vaak steken en ze vertelde me dat je je dan op iets anders moet concentreren. Richt je bijvoorbeeld op je handen door ze aan te spannen en te ontspannnen. Dit vond ik een erg goede tip!
Ook ik kreeg natuurlijk tips. Mijn looptechniek was best redelijk maar ik houd mijn schouders heel erg aangespannen. Dit is zeker een puntje waar ik op moet letten, want toen ik het veranderde liep ik lekkerder. Iets relaxter denk ik.

Nadat we om de hele plas waren gelopen begon ik het toch wel te voelen. We waren en bijna... maar nog niet helemaal. Pfff. Die laatste kilometer vond ik toch wel zwaar. Normaal loop ik alleen 5 km maar nu heb ik ongeveer 7 km gelopen! Ik was heel erg trots dat ik het zo goed gedaan had. En nu weer volhouden, want een echte hardloper laat zich niet uit het veld slaan door het weer. En ook al is het binnen nog zo lekker warm, als ik eenmaal buiten ben merk ik dat ik nog meer geniet.

  

See you soon,
Merel 

De 5 marathons die ik wil lopen

Natuurlijk is mijn streven de marathon én verder. Maar ik heb net mijn eerste 3 mijl wedstrijd er op zitten en ik wil niet te hard van stapel lopen. Ik moet nog 4 jaar wachten wil ik er echt een mogen lopen (minimumleeftijd van 18 jaar!) Toch mag ik zo af en toe al dromen van de wedstrijden die ik wil gaan lopen. De volgende
marathons wil ik sowieso lopen.
 
 
1. ABN AMRO Marathon Rotterdam
Een van de redenen waarom ik deze marathon wil lopen is dat het het grootste hardloopevenement van Nederland is. Behalve dat is Rotterdam ook een mooie stad. Een andere reden is dat mijn vader deze wedstrijd ook ooit gelopen heeft, maar hij heeft hem nooit helemaal uitgelopen door een blessure. Nu wil ik dit wel graag doen. 
 
2. TCS Amsterdam Marathon
Oké, het blijft een cliché. Maar A'dam is nou eenmaal onze hoofdstad. Het lijkt me geweldig om langs al die historische gebouwen te lopen. En het vondelpark lijkt me ook erg leuk. Maar het hoogtepunt is natuurlijk de start en finish in het olympisch stadion! Dat wil ik echt een keer meegemaakt  hebben.
 
3. BMW Berlijnse Marathon
Natuurlijk wil ik ook graag een aantal marathons in het buitenland lopen.  Het zijn vaak hele gave routes met allemaal touristische trekpleisters. Ook al zeggen de meeste dat na 35 km het lampje uitgaat en je niet zo veel meer van de omgeving ziet, het blijft mooi.

4. Marathon van Parijs
Parijs, de stad van de liefde. Hoe gaaf is het dan dat hier een marathon wordt gehouden? Langs place de la Concorde, het Louvre, Notre-Dame, het grote paleis en de eiffeltoren om er zo maar wat te noemen. Ik heb ook echt iets met fransen. Veel mensen in mijn omgeving vind het maar die 'rare Fransen' maar ik vind ze wel leuk eigenlijk. Kortom: deze staat ook op mijn wishlist!
 
5. ING New York City Marathon
Tja, als je echt naar het buitenland gaat voor  marathons kan je de NYC marathon zeker niet overslaan. Je hoort er zo veel gave dingen over. Zelf ben ik nog nooit in de VS geweest, dus dat zou wel heel speciaal zijn als ik daar dan voor het eerst naartoe ga voor een marathon
 
 
De komende tijd kan ik nog alleen maar dromen van deze marathons, maar dromen zijn geen bedrog. Deze in ieder geval niet want ze zijn heus wel haalbaar. Daar ben ik van overtuigd.

Loopse!
Merel

Wedstrijdverslag: bridge to bridge 3 Engelse mijl

Het is nu zo'n twee maanden geleden dat ik de bridge to bridge heb gelopen, en het was een ervaring om nooit te vergeten. Ik ben wel blij dat ik er een echt leuke ervaring aan heb overgehouden, zo ga je ook sneller meer wedstrijden lopen. Mij leek het leuk om van elke wedstrijd een soort verslag te maken. En beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Hier komt 'ie: mijn verslag van de menzis 3 Engelse mijl!
 
Ik probeer alles zo goed mogelijk op te schrijven dus ik begin maar bij het begin. Het startschot werd om 15.00 gelost dus ik kon lekker uitslapen op zondag, wat ook een gewoonte van me is. Ik had voor mezelf lekker een goed hardloopontbijt klaargemaakt, waar ik later ook vast en zeker nog een blog over zal schrijven. Rond een uur of 2 vertrokken we want er was al een warming-up rond 14:45 en die wilden we zeker niet missen.

Eenmaal aangekomen begon het toch een beetje te kriebelen. Het was ook best onwennig. We kregen zo raar nummer op onze buik (lees:startnummer) En toen kwam het ergste: wachten. We waren natuurlijk veels te vroeg maar beter te vroeg als te laat. Misschien omdat ik er zin in had, omdat het mijn eerste echte hardloopwedstrijd was of gewoon de hele mensenmassa: ik had er in ieder geval zin in.
 
Toen begon het hardloopgedeelte. Daar kwamen we immers voor. We gingen ons eerst opwarmen. We schoten in de lach want we deden dat eigenlijk nooit. Pure luiheid en met de gedachte van 'met 5 km krijg je toch geen blessure'. We waren dus eigenlijk al moe vóór het hardlopen. Tot overmaat van ramp ging er ook nog iemand op een doedelzak spelen, net zoals in zo'n slechte film. En we lagen al helemaal in een deuk. Op dat moment ging ik me ook een beetje zorgen maken. We zaten zo dicht op elkaar geplet dat ik dacht dat dit de hele wedstrijd zo was. Gelukkig was daar eindelijk het startschot en konden we langzaam beginnen te slenteren.
Toen ging het heel snel. De snelle lopers trokken naar voren, de langzame bleven achter. Iedereen nam als het ware zijn plaats in. Wij liepen een beetje in het midden. Langs de zijlijn zag ik ineens mijn opa en oma die ik op het laatst nog snel groette. Op hetzelfde moment zag ik ook een klasgenoot langs de kant staan, haar zus liep mee, dus ik kreeg heel veel indrukken te verwerken. Op dat moment kreeg ik ook echt zo'n kick. We liepen midden door het centrum alsof we aan het winkelen waren. Niet lang daarna kregen we ook onze eerste waterpost. Ik kon nog redelijk multitasken maar mijn vriendin gutste er alles overheen. Dat was wel een grappig moment (stiekem dan hè). 
 
Vervolgens gingen we de eerste brug op: de Nelson Mandela brug. Van de eerste brug voelde ik niet echt iets. Dat was wel een meevaller want we zijn niet echt gewend op steil te lopen. Op een gegeven moment zag je ook de dijk waar we overheen zouden lopen. Een ENORME mensenmassa. Ik was echt verbaasd. Natuurlijk heb ik wel het besef dat ik niet alleen loop maar het was gewoon raar om al die mensen te zien. Op de dijk ging het me goed af, de hele wedstrijd ging eigenlijk wel oké. Mijn vriendin had nog even last van steken maar na een kleine pauze ging het weer helemaal goed.
Toen de John Frostbrug. Daar had wel wat over gelezen, dat deze brug zwaar was, maar ook dit viel wel mee. De hele wedstrijd had ik ook niet als iets heel zwaars ervaren. Ik had enorm veel adrealine, wat ik normaliter niet heb dus dat was wel fijn.

De finish was niet echt een chliché moment. Geen familie met bossen bloemen, snoepkettingen en knuffels. Nee, onze ouders dachten dat we voor de 40.00 minuten niet binnen zouden komen dus zaten nog in een of ander café. Thanks parants. Maar daarna kreeg ik wel een goedmaak knuffel ;) En die medaile heeft ook wel geholpen. Uiteindelijk ben ik geëindigd met een nette tijd van 32:20
 
  

Op naar de volgende wedstrijd!
Merel

Mijn eerste ervaring met een loopband

Ik had er weken naar uitgekeken: de herfstvakantie. En nu was het eindelijk zo ver. Ik had besloten dat ik zou gaan sporten in de vakantie omdat ik geen belabberde conditie wilde hebben na de vakantie. Nu gaat dat in een weekje nog niet zo hard achteruit, maar het gaat om het principe. Anders loop ik gerust een aantal weken niet hard en wordt ik na een val over mijn hardloopschoenen, die natúúrlijk weer in de weg stonden, er aan herrinnerd dat ik deze sport beoefen. Oftwel: ik zou keihard gaan sporten in de vakantie ;)

Eenmaal aangekomen was ik het eerlijk gezegd een beetje vergeten. Maar toen ik lekker in mijn loungestoel zat zag ik allemaal hardlopers voorbij komen. Toen wist ik weer wat ik aan mezelf had beloofd. Ik zag het alleen echt niet zitten om bij 30 graden celcius even 'lekker' hard te gaan lopen. Op zoek naar een oplossing dus.

Mijn oude niet-hardlopende ik had het stiekem  helemaal niet erg gevonden  dat het zo warm was, maar ik had echt zin om even hard te lopen. Ik had al de moeite genomen om mijn korte hardloopbroekje achter uit de kast te vissen, die zou ik verlopig toch niet meer dragen in ons koude kikkerlandje. Ook had ik er snel wat topjes bij gepropt en mijn hardloopschoenen. Wie A zegt moet ook B zeggen, is het niet?

Daar ging ik dan, op weg naar het fitnessgebouw. Alhoewel dat wel een beetje een groot woord is voor een redelijk kleine ruimte met wat fitnessapperatuur er in. Er stonden fietsen, crosstrainers, steppen en natuurlijk hardloopbanden. Daar gaat 'ie dan.

In het begin was het heel onwennig. Ook had ik de angst om er af te vallen. Ik weet niet of jullie wel eens lachen om home video's kijken, maar daar zie je in elke aflevering wel iemand van zo'n ding af donderen. Ik hield me dan ook continu vast aan die stangen. Maar tja, dat loopt gewoon niet lekker. Ik houd altijd mijn armen langs mijn lijf tijdens het lopen dus na een tijdje deed ik dat ook maar.

Mijn plan was om 5 km te lopen maar ik ben maar tot de 4 km gekomen omdat het daar snikheet was. Ik ben nog nooit zo nat geworden tijdens het lopen. Ik was gewoon net zo nat als ik onder de douche zou staan, of net een duik in het zwembad had gemaakt. Door al dat zweet  gaf het me wel een bepaalde voldoening. Normaal geef ik niet zo snel op maar ik kreeg op een gegeven moment echt zwarte vlekken voor mijn ogen dus dat was voor mij wel de grens. 

Het was wel heel leuk dat ik ook mijn hartslag kon meten. Daar heb ik zelf geen apperatuur voor dus dat was wel het voordeel aan zo'n band. Ik zou het best vaker willen doen. Zeker in de winter, als je tenen er letterlijk afvriezen, zou dit geen verkeerd alternatief zijn. Wat ik wel minder vond was dat ik niet echt ergens naartoe liep. Het was een beetje doelloos op sommige momenten. Al met al wel een leuke ervaring.

 

Merel